“Wszystko, cokolwiek zdarzyło się potem, było wynikiem uczuć, jakie miotały mną przez cały wieczór. Byłam wściekła. Byłam nieszczęśliwa. Byłam śmiertelnie obrażona i śmiertelnie zakochana. Na zmianę wpadałam w czarną rozpacz albo w radosną nadzieję, ale radosna nadzieja błyskawicznie gasła, a czarna rozpacz trwała.”
Rozwój to świetna sprawa, edukacja tak samo, ale nie każdy musi chcec się rozwijać. Wielu wśród nas jest flegmatyków, którym marzy się jedynie spokojna, powtarzalna praca na jednym stanowisku przez całe życie. Nie ma w tym nic złego. Nie każdy musi iść na studia, czy zrobić doktorat. Czyimś marzeniem może być zostanie sklepikarzem i to tez jest dobre, bo każdy w społeczeństwie jest potrzebny. Żyjmy tak, abyśmy byli szczęśliwi.
Bardzo długo mnie tutaj nie było, nie wiem czy ktokolwiek z moich starych obserwatorów to zobaczy, przybędzie także pewnie sporo nowych, zaczynam prowadzić tutaj blog o charakterze osobistym, będę pisać własne teksty i wstawiać własne zdjęcia, nie usuwam jednak poprzedniej zawartości, stanowi ona dla mnie wspomnienie, którego nie chce się pozbywać. Chce podzielić się wieloma rzeczami, mam nadzieje ze będą one dla was ciekawe i pojawią się stali czytelnicy
"Niestety w perspektywie miałam tylko powolną śmierć (…). Dało się inaczej, dało się szybciej, ale to było zbyt proste, a ja zawsze lubiłam sobie utrudniać. Gdybym zakończyła to wszystko tak po prostu, byłabym bardzo rozczarowana moim brakiem ambicji i tym, że zadowoliłam się czymś tak banalnym. Wszystko robiłam spektakularnie. Nie pominęłabym przecież własnej śmierci. Myślałam o tym jakiś czas, ale dotychczas nic nie zadowalało mnie wystarczająco. Poza tym, łaskawie dawałam światu czas na to, żeby odmienił moje życie, zarzekając się, że ma go coraz mniej, więc jeśli chce mnie tu mieć, to musi się pospieszyć."
Marta Kostrzyńska; fragment czegoś, co powstaje (via polskie-zdania)
